Jak wybrać wersalkę, która nie będzie tylko awaryjnym spaniem

Kolejna rzecz, która może zaskakiwać, to tapicerka. Kiedyś myślałam, że welur to tylko dla babć i w salonie w stylu PRL. Dziś tapicerka welurowa wraca z wielką siłą i wcale nie musi być tandetna. Ma tę zaletę, że jest przyjemna w dotyku i łatwo się ją czyści, co przy codziennym użytkowaniu ma znaczenie. Ale to nie tylko kwestia wyglądu. Wybierając tkaninę, pomyśl o tym, czy masz zwierzęta, czy małe dzieci. Moja siostra ma psa, który uwielbia wskakiwać na kanapę, i welur sprawdza się lepiej niż len, który szybko się mechaci. Ważne jest też, żeby materiał był odporny na ścieranie, bo wersalka to mebel użytkowany intensywnie.

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania, miałam dwie rzeczy: mały budżet i wielkie pragnienie, by każdy metr kwadratowy działał na dwa sposoby. Wersalka wydawała się wtedy oczywistym wyborem. Dziś, po latach aranżacji i pomaganiu znajomym w urządzaniu kawalerek, wiem, że wybór tego mebla to prawdziwa sztuka kompromisu. Łatwo trafić na model, który na co dzień zajmuje pół pokoju, a w nocy budzi bólem pleców. Uniknięcie tej pułapki zaczyna się od zadania sobie kilku konkretnych pytań. Czy będzie służyć głównie do siedzenia, czy spanie to codzienność? Odpowiedź determinuje wszystko: od mechanizmu po grubość materaca.

Zastanawiam się często, dlaczego tak długo zwlekałam z zakupem tapczanu z pojemnikiem na pościel. Moja poprzednia kanapa z funkcją spania miała rozkładany schowek z boku, ale dostęp do niego był tak utrudniony, że musiałam odsuwać cały mebel od ściany. Przy tapczanie jednoosobowym to nie problem – pojemnik znajduje się pod siedziskiem i otwiera się do góry. Wystarczy chwila, żeby wyjąć świeżą pościel dla gościa, który zostaje na noc. A jeśli ktoś śpi na co dzień, to samo rozłożenie zajmuje dosłownie kilka sekund. Nie ma potrzeby przekładania poduszek czy zdejmowania tapicerki. Wystarczy pociągnąć za uchwyt i gotowe. To rozwiązanie doceniłam szczególnie w okresie świątecznym, gdy niespodziewanie przyjeżdżają rodzice. Tapczan jednoosobowy w pokoju gościnnym to strzał w dziesiątkę.

Po trzech latach użytkowania mogę powiedzieć, że tapczan to mebel, który naprawdę oszczędza miejsce i pieniądze. Nie musiałam kupować osobnego łóżka do gościnnego pokoju, a codziennie sypiam na materacu, który nie ustępuje jakością droższym modelom z salonów. Gdy składam go z powrotem po nocy, pokój odzyskuje swoją funkcję salonu, a ja nie czuję, że mieszkam w sypialni. Nawet moja mama, sceptyczna wobec tapczanów, przyznała po nocy spędzonej na moim, że materac piankowy jest wygodniejszy od jej starego łóżka z sprężynami. Jeśli dysponujesz ograniczoną przestrzenią, warto przemyśleć taką opcję, zamiast inwestować w ciężką, rozkładaną kanapę.

Znasz to uczucie, kiedy wchodzisz do salonu, a tam stoi mebel, który ma być i łóżkiem, i kanapą, a tak naprawdę nie jest ani jednym, ani drugim? Sama przez to przechodziłam, zanim zrozumiałam, że wersalka to nie jest po prostu składany tapczan z lat dziewięćdziesiątych. To mebel, który w małym mieszkaniu może uratować ci tyłek, dosłownie i w przenośni. Pamiętam, jak w mojej kawalerce o powierzchni dwudziestu ośmiu metrów kwadratowych musiałam pomieścić strefę dzienną i sypialnianą. Wtedy pierwszy raz poważnie pomyślałam o wersalce, ale nie takiej byle jakiej. Chodziło o to, żeby nie budzić się z bólem kręgosłupa po nocy spędzonej na cienkiej gąbce.

Koszt takiego łóżka to wydatek rzędu 1500-2500 złotych, w zależności od tapicerki i mechanizmu. Moje z tapicerką welurową i mechanizmem DL kosztowało 1800 zł z dostawą. Porównując z ceną szafy wnękowej, która w moim metrażu i tak by się nie zmieściła, to oszczędność. A do tego oszczędność miejsca – nie potrzebuję komody ani regału na pościel. W małym mieszkaniu to jak znalezienie dodatkowego pokoju. I choć niektórzy mówią, że łóżko z pojemnikiem na pościel wygląda masywnie, to w nowoczesnych modelach rama jest niska, nawet 35 cm od podłogi, co optycznie powiększa przestrzeń.

Pojemnik na pościel to nie jest jakiś dodatkowy schowek, tylko integralna część konstrukcji łóżka. W praktyce wygląda to tak, że pod materacem, na stelazu listwowym, znajduje się głęboka skrzynia sięgająca prawie do podłogi. Niektóre modele mają dostęp z góry - wystarczy unieść cały stelaż, inne oferują szuflady wysuwane z boku. Ja wybrałam wersję z hydraulicznym mechanizmem DL, który pozwala jednym ruchem podnieść ciężki materac piankowy. Żadnego wysilania się czy szukania pomocy, gdy trzeba wyciągnąć gruby koc na zimę.

Alternatywą dla klasycznego łóżka jest kanapa z funkcja spania, która też często ma schowek. Jednak w moim odczuciu wersalka nie wygody, bo dostęp jest zwykle utrudniony - trzeba rozkładać kanapę, żeby dostać się do skrzyni. Łóżko z pojemnikiem na pościel wygrywa pod każdym względem, zwłaszcza gdy codziennie korzystacie z pościeli i potrzebujecie szybkiego dostępu.